Op het kerkhof van de Stefanuskerk staan een aantal grafstenen die de moeite van het lezen waard zijn. Omdat ze niet meer goed te lezen zijn heeft het College van Kerkrentmeesters besloten om 4 grafstenen aan de zuidkant van de kerk te restaureren. Later volgen wellicht meer.
Nel Koopman
Twee grafstenen zijn van het echtpaar Boer – Nieboer. Het zijn stenen met sierlijke letters. De vrouw overleed als eerste in 1865 op 73 jarige leeftijd. ”Trientje Kornelis Nieboer geboren te Harkstede den 13 september 1791 overleden op Leeuwenburg den 25 junij 1865 ruim 51 jaar vrouw van H.G.Boer”. Opvallend is dat er staat “op Leeuwenburg”. Leeuwenburg was een borg van de adellijke familie Lewe die niet op de plek van het huidige Lewenborg ligt maar bijna een kilometer westelijker ten zuiden van de monumentale boerderij Leeuwenburg (Stadsweg 22) in Ulgersmaborg-zuid. De borg werd afgebroken. De boerderij, waar het hier om gaat, werd waarschijnlijk rond 1834 gebouwd en is in januari 2021 afgebrand.
Naast haar grafsteen staat die van haar echtgenoot H.G.Boer “Rustplaats van H.G.Boer geboren te Garmerwolde 8 december 1791 overleden 15 november 1876”. De tekst is somber, geen woord teveel en alleen voorletters. Toch zal hij het geweest zijn die de lofzang bedacht voor de steen van zijn vrouw:
“Voor naarstigheid en vlijt
Is deze steen gewijdt
Reeds naarstig in haar jeugd
Verrigt ze haar taak met vreugd
Was vlijtig, vroeg en spa
Tot heil van kroost en ga
Voleindt was nu haar baan
Haar taak was afgedaan
Maar leeft door ’t nageslacht
Word thans aan haar herdacht”
Hindrik Gerriets Boer overleed 11 jaar na zijn vrouw op 84-jarige leeftijd.
Aannemelijk is dat hij ook deze stellige en bijzondere tekst op zijn eigen steen bedacht heeft:
“Vrienden stapt gerust aan wal
Hier is ’t eind van uw gevaren
Niet het overgindsche dal
Zal ons rust noch kommer baren
Geen Mozes of een Jezus leer,
Moet noch u d’oogen blinden
Geen geloof; maar weten meer
Moet het maar zijn, mijn vrinden
Zoo ben ik heengegaan
Op wetenschap vertrouwen
Niet om weder optestaan
Daarop vergeefsch zij bouwen
Want de mensch is geheel
Stof”
Het echtpaar verhuisde plm. 1830 met 6 kinderen van Garmerwolde naar Noorddijk. Op Noorddijk werden er nog 3 kinderen geboren. Hij was landbouwer en zij “landbouwersche”of “landgebruiker” zoals het in diverse akten staat. Hun kinderen bleven in de buurt wonen en huwden op Noorddijk met Noorddijkers Knollema, Bruininga, Mulder en Bakker. Hun jongste dochter Siberdina gehuwd met Niehoff, overleed In 1918 in Groningen op 83 jarige leeftijd.
(Informatie uit Dodenakkers: grafpoëzie te Noorddijk, Wikipedia en Alle Groningers.)